Moc pisania

Zapisanie swoich emocji i myśli pozwala oczyścić głowę, uspokoić się, spojrzeć obiektywniej na swoje życie. Czy pisanie jest jednak dla wszystkich? Zdecydowanie tak! Nie trzeba umiejętności pisarskich, bogatej wyobraźni czy eleganckiego pióra. Każdy powinien pisać tak jak mu wygodnie, forma jest całkowicie dowolna. Najważniejsze to pozwolić myślom płynąć swobodnie i zapisywać wszystko, co tylko przyjdzie do głowy. 

JAK PISAĆ?

Niektórzy piszą do szuflady, inni dla siebie, jeszcze inni ze swoimi zapiskami mają wkład w rozwój literatury. Jeśli zastanawiasz się, czy zacząć pisać, zrób to. Nikt nie powiedział, że swoimi przelanymi na papier myślami należy się dzielić
z innymi. Regularnie prowadzone tylko dla własnego użytku pamiętniki czy dzienniki umożliwiają uporządkowanie myśli
i stają się bezcenną pamiątką.

DZIAŁANIE TERAPEUTYCZNE

Istnieje wiele doniesień z badań nad osobami doświadczającymi depresji, zespołu stresu pourazowego czy różnego rodzaju traum, że zapisywanie swoich emocji pomaga w uporaniu się z lękiem i negatywnymi przeżyciami. Pozwala na wyrzucenie ich z siebie, uzewnętrznienie się, bywa łatwiejsze niż mówienie o nich bezpośrednio innemu człowiekowi. Przelanie myśli na papier pozwala uporządkować wydarzenia z przeszłości i emocje im towarzyszące, zachować wewnętrzną równowagę
i doświadczyć poczucia ulgi. Terapia poprzez pisanie jest częścią arteterapii - terapii przez sztukę.

JAKĄ FORMĘ WYBRAĆ?

• Pamiętnik
• Dziennik
• Luźne notatki
• Blog
• Poezja
• Listy do siebie z przeszłości lub przyszłości
• Listy do swoich przyszłych dzieci, wnuków
• Listy z przeprosinami do osób z naszej przeszłości

DZIENNIKI I PAMIĘTNIKI

Zacznę od omówienia różnicy między pamiętnikiem a dziennikiem (dla mnie to właściwie to samo, ale dla niektórych może to być znacząca różnica). Dziennik jest prowadzony z dnia na dzień, każdy wpis opatrzony jest datą i zawiera głównie wydarzenia i emocje towarzyszące w konkretnym dniu, a wpisy są w porządku chronologicznym. Natomiast pamiętnik jest prowadzony od czasu do czasu, zawiera opisy wydarzeń sporządzone z perspektywy czasu, często nieuporządkowane pod względem kolejności przeżyć.

LUŹNE NOTATKI

Jeśli chodzi o luźne notatki, znam osoby, które piszą na wszystkim, co aktualnie mają pod ręką. Serwetki, paragony, bilety
z kina czy teatru. Nadają się one do zapisywania aktualnych emocji czy nagle wpadających do głowy pomysłów. Nie każdy jest idealnie zorganizowaną osobą z notesikiem zawsze pod ręką. Jednak nie liczy się jakość papieru, a treść, którą na niego przelewamy i jej wartość dla nas samych.

BLOG

Prowadzenie bloga umożliwia dzielenie się swoimi przemyśleniami z szerszym gronem odbiorców, zarówno w pełni anonimowo, jak i pod prawdziwym nazwiskiem. Umożliwia to znalezienie osób o podobnych doświadczeniach i zawarcie wspierających i budujących znajomości. Dla mnie jednak taka forma nie byłaby komfortowa, ponieważ świadomość istnienia osób mających wgląd w moje najintymniejsze emocje prawdopodobnie prowadziłaby do pewnego rodzaju „cenzurowania” przeze mnie postów, a nie o to w tym chodzi.

POEZJA

Ilość osób wyrażających się poprzez pisanie wierszy jest niezbitym dowodem na to, że taka forma również niesamowicie pomaga w poukładaniu sobie w głowie przytłaczających kwestii. Część z nich nigdy nie pokazuje nikomu swoich utworów, inni publikują je na stronach internetowych czy w postaci tomików. I o to chodzi, każdy robi to tak, jak lubi.

LISTY

Ostatnim ze sposobów pisania, który szczególnie mnie kiedyś urzekł, jest pisanie listów. Do siebie z przyszłości, do siebie
z przeszłości („Co byś powiedział samemu sobie jako małemu chłopcu?”), do ludzi, którzy już odeszli z naszego życia, do swoich przyszłych dzieci. Z jednej strony niesamowicie pobudza to wyobraźnię, pozwala kreować w głowie nowe scenariusze,
a z drugiej strony działa uzdrawiająco. Tylko my decydujemy, czy napisany list kiedykolwiek dotrze do adresata.

PO PROSTU ZACZNIJ

Przede wszystkim chodzi o to, by wybrać najwygodniejszą dla siebie formę i pisać tyle, na ile ma się ochotę. Jednego dnia będzie to kilka stronic, innego parę zdań, a jeszcze innego kartka pozostanie pusta. To nie ma być przymus, a sposób na ukojenie. Z własnego doświadczenia wiem, że z upływem czasu pisanie staje się pewnego rodzaju przyzwyczajeniem, które ułatwia poradzenie sobie z emocjami i uporządkowanie codziennych spraw. Przelanie na papier gnębiących mnie problemów często nasuwa ich rozwiązanie lub przewartościowanie ich znaczenia. Tak naprawdę w pisaniu nie ogranicza nas nic. To my trzymamy pióro kreślące litery na papierze i mamy całkowitą władzę nad przelewaną na niego treścią. Pamiętajcie, że papier jest cierpliwy i zniesie wszystko. Weźcie kartkę i długopis lub otwórzcie edytor tekstowy, i do dzieła. Życzę wszystkim owocnego pisania!